e1efae9f

Partneralimentatie - Hoe zit het?

Mon, 21 Sep 2026 08:10:15 GMT

Partneralimentatie - Hoe zit het?

Partneralimentatie: wat is er de afgelopen jaren veranderd?

De regels rondom partneralimentatie zijn de afgelopen jaren behoorlijk veranderd. Vooral sinds 1 januari 2020 is de maximale duur van partneralimentatie aanzienlijk verkort. Maar let op: er zijn verschillende factoren die van invloed kunnen zijn op de hoogte én de duur van het recht op partneralimentatie.

Sinds 2020 is de duur veel korter

Sinds de invoering van de Wet herziening partneralimentatie op 1 januari 2020 is de hoofdregel dat partneralimentatie maximaal vijf jaar duurt. Bij een huwelijk of geregistreerd partnerschap dat korter dan tien jaar heeft geduurd, geldt in beginsel een termijn van de helft van de duur van het huwelijk of partnerschap.

Er zijn echter belangrijke uitzonderingen.

Wanneer er kinderen jonger dan 12 jaar zijn, kan de partneralimentatie doorlopen tot het jongste kind 12 jaar wordt. De gedachte daarachter is dat de zorg voor jonge kinderen de mogelijkheden van een ouder om volledig financieel zelfstandig te zijn kan beperken. De alimentatieduur is in die situatie dus niet automatisch beperkt tot vijf jaar.

Stel bijvoorbeeld dat ouders twee kinderen hebben van 5 en 8 jaar en in 2026 uit elkaar gaan. Wanneer aan de voorwaarden voor partneralimentatie wordt voldaan, kan de verplichting in beginsel doorlopen tot het jongste kind 12 jaar wordt. In dit voorbeeld zou dat betekenen dat de alimentatie tot 2033 kan lopen.

Dat is een wezenlijk verschil met de algemene termijn van vijf jaar.

Ook voor bepaalde langdurige huwelijken waarbij de AOW-leeftijd in beeld komt, geldt een afwijkende regeling. Welke termijn uiteindelijk geldt, hangt daarom af van de persoonlijke situatie en de datum waarop de scheiding tot stand komt.

Een maximale termijn betekent niet dat er automatisch zo lang betaald wordt

De maximale duur is bovendien iets anders dan de daadwerkelijke duur. Eerst moet worden vastgesteld of er überhaupt recht bestaat op partneralimentatie en, zo ja, welk bedrag daarbij past.

Daarbij wordt gekeken naar onder meer de behoefte van degene die alimentatie vraagt, het eigen inkomen en de draagkracht van de andere partner.

Ook de omstandigheden kunnen gedurende de alimentatieperiode veranderen. Wanneer de ontvanger bijvoorbeeld meer gaat werken en daardoor meer eigen inkomen krijgt, kan dat gevolgen hebben voor de hoogte van de alimentatie. Hetzelfde geldt wanneer de financiële situatie van de betalende partner verandert.

Verdiencapaciteit speelt een steeds belangrijkere rol

Bij partneralimentatie wordt niet uitsluitend gekeken naar wat iemand op dit moment verdient. Ook de vraag wat iemand redelijkerwijs zou kunnen verdienen, kan een rol spelen.

Dat is bijvoorbeeld relevant wanneer iemand tijdens het huwelijk parttime heeft gewerkt vanwege de zorg voor de kinderen. Na de scheiding kan er, afhankelijk van de leeftijd van de kinderen en de omstandigheden, meer ruimte ontstaan om het aantal uren uit te breiden.

Dat betekent niet dat iemand simpelweg kan worden verplicht om fulltime te gaan werken. Er wordt gekeken naar de omstandigheden van het individuele geval. Opleiding, werkervaring, leeftijd, de zorg voor de kinderen en de mogelijkheden op de arbeidsmarkt kunnen daarbij een rol spelen.

Juist wanneer er jonge kinderen zijn, is dit een belangrijk onderdeel van het gesprek. De situatie van een ouder kan immers veranderen naarmate de kinderen ouder worden. Een regeling die bij kinderen van vier en zes jaar passend is, hoeft niet hetzelfde te blijven wanneer zij tien en twaalf zijn.

Ook de fiscale behandeling is veranderd

Ook fiscaal is er de afgelopen jaren het nodige veranderd. Betaalde partneralimentatie is nog steeds aftrekbaar, maar voor hogere inkomens is het maximale aftrektarief inmiddels lager dan vroeger. In 2026 is het maximale aftrektarief voor betaalde partneralimentatie 37,56%.

Voor degene die partneralimentatie ontvangt, wordt de ontvangen alimentatie als inkomen beschouwd. Dat kan ook gevolgen hebben voor bijvoorbeeld toeslagen.

Het is daarom verstandig om bij het maken van afspraken niet alleen naar het bruto alimentatiebedrag te kijken, maar ook naar de financiële gevolgen voor beide partijen.

Partneralimentatie is maatwerk

De regels zijn de afgelopen jaren dus duidelijk veranderd, maar partneralimentatie blijft maatwerk. De duur wordt niet alleen bepaald door de vraag of het huwelijk korter of langer dan tien jaar heeft geduurd. Ook de aanwezigheid van jonge kinderen, de leeftijd van beide partners en andere persoonlijke omstandigheden kunnen van belang zijn.

Daarnaast verandert de financiële werkelijkheid vaak gedurende de jaren. Kinderen worden ouder, een ouder gaat meer werken of juist minder, inkomens veranderen en soms ontstaat er een nieuwe levenssituatie.

Daarom is het bij een scheiding belangrijk om verder te kijken dan alleen de vraag: “Hoeveel partneralimentatie moet er worden betaald?”

Het ouderschapsplan - de praktijk

Mon, 21 Sep 2026 07:54:34 GMT

Het ouderschapsplan - de praktijk

Tijdens een scheiding besteden ouders vaak veel tijd aan het ouderschapsplan. Er moeten afspraken worden gemaakt over de zorgverdeling, vakanties, verjaardagen, school, sport en de kosten voor de kinderen. Aan de mediationtafel proberen ouders een regeling te vinden die voor beiden goed voelt en waarvan ze verwachten dat die in de praktijk zal werken.

De praktijk

De echte test van een ouderschapsplan komt pas na de scheiding. Dan blijken sommige afspraken verrassend goed te werken, terwijl andere toch minder praktisch zijn dan vooraf gedacht. Een wisseldag die op papier logisch leek, blijkt bijvoorbeeld lastig te combineren met sport, werk of school. Of een kind wordt ouder en krijgt steeds meer behoefte aan een eigen ritme en meer invloed op de afspraken.

Dat betekent niet dat het ouderschapsplan niet goed is opgesteld. Je kunt nu eenmaal niet voorspellen hoe het leven er over een paar jaar uitziet. Kinderen groeien op, werksituaties veranderen en ook de omstandigheden van ouders kunnen veranderen.

Daarom vind ik het tijdens mediation belangrijk om niet alleen te bespreken wat ouders afspreken, maar ook hoe die afspraken er in het dagelijks leven uitzien. Wie haalt het kind als een ouder moet werken? Wat gebeurt er als een sportwedstrijd precies tijdens een wisselmoment valt? En hoe gaan ouders ermee om als er een keer iets anders loopt dan gepland?

Een zekere flexibiliteit kan daarbij veel verschil maken. Een ouderschapsplan is bedoeld om duidelijkheid en rust te geven, niet om ervoor te zorgen dat ouders bij iedere afwijking van het schema opnieuw tegenover elkaar komen te staan. Tegelijkertijd is het belangrijk dat flexibiliteit van twee kanten komt en niet steeds door één ouder wordt gevraagd.

Want wat doe je als één van de ouders zich structureel niet aan de afspraken houdt?

Als één van de ouders zich structureel niet aan de afspraken houdt dan kan een praktisch probleem snel veranderen in een conflict. Het helpt dan om eerst goed te kijken wat er werkelijk aan de hand is. Is het schema niet meer werkbaar? Is er onduidelijkheid over een afspraak? Of worden afspraken simpelweg niet nagekomen?

Soms is een kleine aanpassing voldoende. In andere gevallen is het nodig om opnieuw met elkaar in gesprek te gaan. Een ouderschapsplan hoeft namelijk niet voor altijd hetzelfde te blijven. Het kan meegroeien met de kinderen, de ouders en de omstandigheden.

Daarbij blijft één ding belangrijk: ouders zijn na een scheiding niet meer elkaars partners, maar ze blijven wel samen ouders. Je hoeft het niet altijd met elkaar eens te zijn en je hoeft ook geen vrienden te worden. Wel zul je elkaar blijven tegenkomen in alles wat met de kinderen te maken heeft.

Een goed ouderschapsplan geeft daarvoor een belangrijke basis. Maar uiteindelijk wordt het pas echt waardevol wanneer het niet alleen op papier werkt, maar ook in het dagelijks leven.

De mediation eindigt met het ondertekenen van het ouderschapsplan. Voor de ouders begint dan de praktijk.

Kinderen en scheiden

Sun, 30 Aug 2026 10:53:13 GMT

Zorg voor kinderen tijdens de scheiding

Kinderen en scheiding: “We willen het goed doen voor de kinderen”

Als ouders gaan scheiden, zijn de meeste vragen en zorgen over de kinderen. Dat is logisch. Ouders willen hun kinderen beschermen en voorkomen dat de scheiding hen te veel raakt. Een vraag die ik regelmatig hoor is: “Hoe vertellen we het onze kinderen?”

En daarna volgen vaak nog veel meer vragen. Hoe brengen we het nieuws? Wat zeggen we wel en wat niet? Wanneer vertellen we het? Hoe reageren we als een kind boos of verdrietig wordt? En hoe zorgen we ervoor dat de kinderen hier zo goed mogelijk doorheen komen? Stuk voor stuk lastige vragen en waar niet een eenduidig antwoord op is. Alle kinderen zijn anders.

De perfect ouders bestaan niet, verdriet hoort bij het leven en daarmee om leren gaan is ook belangrijk. Kinderen hebben vooral behoefte aan duidelijkheid, veiligheid en het gevoel dat beide ouders er voor hen blijven, en dat de emoties er mogen zijn. Bij de kinderen, maar zeker ook bij de ouders. Verdriet, schuldgevoel, angst en onzekerheid kunnen tijdens gesprekken over de kinderen sterk naar boven komen. Juist omdat het onderwerp zo belangrijk is.

Als mediator vind ik het daarom belangrijk om niet alleen te kijken naar de praktische afspraken rondom de kinderen, maar ook naar wat deze afspraken voor beide ouders betekenen.

Hoe ziet de zorgverdeling eruit? Waar voelen de kinderen zich prettig bij? En hoe zorgen jullie ervoor dat de kinderen niet het gevoel krijgen dat ze moeten kiezen tussen hun ouders?

Tenslotte blijven jullie, ook na de scheiding samen ouders .

En misschien is dat wel het belangrijkste wat kinderen nodig hebben: niet dat alles perfect verloopt, maar dat ze weten dat hun ouders, ook al wonen ze niet meer samen, allebei van hen blijven houden en voor hen blijven zorgen.

Emoties verdienen een plek aan de mediation tafel

Sun, 30 Aug 2026 09:54:24 GMT

Emoties aan de mediationTafel

“Wij willen vooral hulp bij het praktische gedeelte van onze scheiding.”

Dat is iets wat ik regelmatig hoor bij de start van een mediationtraject. Het stel heeft vaak al veel met elkaar besproken. Soms wonen ze al apart en hebben ze samen al besloten dat de relatie voorbij is. Ze gaan scheiden en willen dat zo goed mogelijk regelen.

De wens is dan duidelijk: geen relatietherapie en geen eindeloze gesprekken over het verleden, maar vooral hulp bij het maken van goede afspraken.

Over de kinderen. Over het ouderschapsplan. Over de woning, de financiën, alimentatie en de verdeling van bezittingen. En uiteindelijk over het echtscheidingsconvenant.

En natuurlijk is dat ook waar een groot deel van mediation over gaat.

Toch merk ik in de praktijk dat het praktische en het emotionele gedeelte van een scheiding niet altijd zo gemakkelijk van elkaar te scheiden zijn.

Een praktische beslissing kan behoorlijk veel raken

Een echtscheiding is een ingrijpende verandering. Er moet veel worden geregeld, maar ondertussen nemen twee mensen ook afscheid van een gezamenlijke toekomst.

Verdriet, boosheid, teleurstelling, angst, schuldgevoel of onzekerheid kunnen daarbij een rol spelen. Soms heel duidelijk, maar vaak ook op de achtergrond.

In het begin van een mediationtraject is dat niet altijd zichtbaar. Een stel kan heel rationeel aan tafel zitten en zeggen dat ze vooral verder willen. En dat kan ook echt zo zijn. Totdat we bij een onderwerp komen dat gevoelig ligt.

Wie blijft er in de woning wonen? Hoe worden de kosten verdeeld? Hoe ziet de zorg voor de kinderen eruit? Of hoeveel alimentatie is redelijk? Dat lijken op het eerste gezicht praktische vragen. Maar soms zit er meer onder.

Een ouder die moeite heeft met een bepaalde verdeling van de zorg, kan bijvoorbeeld vooral bang zijn de kinderen minder te zien. Een discussie over de woning kan raken aan gevoelens van verlies of onrecht. En achter een verschil van mening over geld kan ook boosheid of teleurstelling zitten over hoe de relatie is geëindigd.

Wat niet wordt uitgesproken, kan in de weg gaan zitten

Als die gevoelens geen plek krijgen, kunnen ze zich op een andere manier laten zien.

In standpunten. In irritatie. In steeds terugkerende discussies. Of in het niet kunnen loslaten van een bepaald onderwerp.

Dan wordt het moeilijker om samen naar een oplossing te zoeken. Niet omdat iemand geen goede afspraken wil maken, maar omdat er iets anders meespeelt dat eerst gezien of uitgesproken moet worden.

Dat betekent niet dat we tijdens mediation uitgebreid het verleden gaan analyseren. En het betekent zeker niet dat mediation relatietherapie wordt.

Het betekent wel dat er ruimte mag zijn om te benoemen wat er speelt.

Emoties mogen aan tafel komen

Als mediator is het niet mijn taak om de relatie te herstellen of te bepalen wie er gelijk heeft. Mijn rol is om beide partijen te begeleiden bij het maken van afspraken over hun toekomst. Daarbij vind ik het belangrijk dat emoties niet buiten de deur hoeven te blijven.

Als iemand boos is, verdrietig wordt of aangeeft dat een bepaalde afspraak moeilijk ligt, mag daar aandacht voor zijn. Soms is een kort gesprek daarover al voldoende. Wat maakt dit onderwerp zo moeilijk? Wat raakt je hierin? En wat heb je nodig om hierover verder te kunnen praten?

Door daar even bij stil te staan, ontstaat vaak meer begrip. Niet per se overeenstemming, maar wel inzicht in wat er bij de ander speelt.

En dat kan een groot verschil maken.

Wanneer duidelijk wordt waarom een bepaald onderwerp zo gevoelig ligt, wordt het vaak gemakkelijker om verder te kijken dan alleen het standpunt. Dan ontstaat er weer ruimte om te zoeken naar een oplossing die voor beiden werkbaar is.

Uiteindelijk moeten er afspraken komen

Natuurlijk blijft het doel van de mediation praktisch.

Er moet een ouderschapsplan komen. Alimentatie moet worden berekend. De woning en financiën moeten worden geregeld. En de afspraken worden uiteindelijk vastgelegd in een echtscheidingsconvenant.

Maar achter al die afspraken zitten twee mensen die een gezamenlijke periode afsluiten en een nieuwe manier van met elkaar omgaan moeten vinden.

Daarom hoeven emoties tijdens mediation wat mij betreft niet te worden weggestopt. Ze hoeven ook niet uitgebreid te worden uitgediept. Ze mogen er zijn, ze mogen besproken worden en ze mogen soms even aandacht krijgen.

Niet om terug te gaan naar de relatie, maar juist om verder te kunnen.

Want hoe meer ruimte er is voor wat er werkelijk speelt, hoe gemakkelijker het vaak wordt om samen te kijken naar de vraag waar het uiteindelijk om gaat: Hoe zorgen we ervoor dat we goede en werkbare afspraken maken voor de toekomst?